Bassie56 - Afvallen en dieet dagboek

Zoals vorige week gezegd was vandaag mijn laatste weegmoment voor ik met vakantie vertrek: woensdagavond is het 'eindelijk' zover: dan vertrek ik richting Costa Del Sol.

Hoewel ik mijn streefdoel niet gehaald heb, valt de schade toch nog binnen de perken: 102,5 kg is dan wel vijf pond meer dan de planning, het is een resulaat waar ik toch fier op ben, gelet op het niet geringe gewichtsverlies dat ik dit jaar bereikt heb.

In 2012 is er tot nu toe 21,5 kg af, en tegenover mijn hoogste gewicht van vorig jaar maar liefst 31,5 kg. Mijn taille begint stilaan weer op een taille te lijken, toch zeker als we de omschrijving uit Van Dale gebruiken: een dunne, fraaie, welgevormde, slanke, smalle taille hebben. Ik draag nu broeken maat 48 ipv maat 58, en ik ben niet zo snel meer buiten adem. Succes alom, alleen niet tegen het vooropgestelde tempo...

Ik verdwijn nu voor drie weken van dit blog, om daarna -hopelijk met een mooi gebronsd kleurtje- lekker verder te diëten tot ik mijn 'droomgewicht' van 95 kg en de erbij horende BMI van 25 bereikt heb. Dat kan ik jullie nu alvast beloven. Adios amigos !

Het weegmoment van vandaag bracht een gewichtstoename van maar liefst een hele kilogram aan het licht: 104.3 kg tegenover 103.3 tien dagen geleden (vtijdag 27/4).

Nu had ik me zaterdagochtend ook al eens gewogen - na meer dan een week wachten kon ik me echt niet meer bedwingen - en toen stond de schaal op 102.9 kg.

Wat zou willen zeggen dat ik op 48 uur tijd 1400 gram zou aangekomen zijn. (let op de voorwaardelijk wijs ) Erg vreemd, vind ik dat. Ik heb dan afgelopen weekend misschien niet zo erg gedieet, maar ik heb er wel op gelet niet meer calorieën in te nemen dan mijn BMR.

Ik heb dit weekend dus wat meer gegeten en ... suikervrije drop pastilles gesnoept. Dat drop Glycyrrhizinezuur bevat en daardoor de bloeddruk verhoogt was mij reeds bekend, en dat heb ik ook gemerkt aan mijn bloeddruk. (ik moet die dagelijks meten ivm hartklachten)

Vandaag maar eens opgezocht wat dat Glycyrrhizinezuur nu eigenlijk doet, en het blijkt dat het op de nieren inwerkt en er zout vast houdt. En dat zou wellicht de verklaring kunnen zijn van die plotse gewichtstoename over 48 uur: dat mijn lichaam meer vocht vasthoudt dan gewoonlijk.

Volgende maandag is mijn laatste weegmoment voor ik naar Spanje vertrek. Ik hoop dat er dan geen extra kilo's worden aangeduid, maar dat er toch nog 'iets' af zal zijn.

De planning, dat ik daartegen minder dan 100 kg zal wegen, nou: die lijkt wel in het water te vallen.

Vandaag de eerste aardbeien van het seizoen gegeten. Met de fiets naar mijn 'vaste' leverancier gereden, een half uurtje ver. Daar bleken er nog geen aardbeien te koop te zijn, maar omdat men me er kent mocht ik in de serre toch een bakje bij mekaar gaan plukken!!!

Ik hoef er geen plaatje bij te maken dat dit de heerlijkste aardbeien van het jaar zullen geweest zijn, ook al hadden ze nog niet de volle smaak van in de zon gerijpte aardbeien. Later deze maand zullen ze vast lekkerder worden, heerlijker echter, dat kan niet meer.

Een bijkomend aardigheidje is dat aardbeien slechts 24 Kcal per 100 gram bevatten. Een pondje aardbeien komt dus op 240 Kcal en dat heb ik met mijn fietstochtje, om ze te halen, vast verbruikt.

Een heerlijke nuloperatie, dus, dat fietsen om aardbeien te halen

Normaal is maandag weegdag voor mij, maar vandaag slaan we deze gewoonte maar 'ns een keertje over: afgelopen zaterdag werd er nogal wat taart en dergelijke geschranst en ik heb geen zin om m'n gewicht weer te zien oplopen. Ik heb me vrijdagochtend gewogen en toen stond de schaal op 103.3 kg. Anderhalve kilo minder dan bij de laatste weegbeurt. Mooi op schema om toch nog nét onder de HONDERD te duiken eer ik met vakantie naar de zonnige (?) Spaanse Costa's vertrek. Ik heb daartoe nog zeventien dagen. Zeventien dagen voor 3300 gram: spannend...

Dat ik me vandaag niet weeg is misschien een vorm van struisvogelpolitiek, maar ik heb niet nog meer negatieve aanmoedigingen nodig om mijn dieet verder te zetten.

Zoals in mijn vorige blogje gemeld moest ik afgelopen zaterdag naar een familiefeest. Het was van Nieuwjaar geleden dat we nog eens allemaal samen kwamen en zo bleek mijn 'nieuwe ik' meteen stof voor heel wat speculaties en ongerustheid te zorgen. Twintig kilo minder op vier maanden tijd, in combinatie met een kort getrimd kapsel, deed bij iedereen het vermoeden rijzen dat ik 'ernstig ziek' was. Ik werd door zowat iedereen gevraagd hoe ik zo snel vermagerd was, en sommigen leken de waarheid (gewoon wat minder eten) niet te kunnen/willen geloven.

Het is toch vreemd dat iemand die na een kwart eeuw ongezond te hebben gegeten tot hij bijna ontplofte (BMI 35+) plots "ziek" wordt verklaard als hij de moeite doet om zijn overgewicht kwijt te raken. Ik kreeg ook meermaals te horen 'dat het zo wel goed genoeg was' en 'dat ik nu maar moest stoppen met diëten'. Geen woord van steun heb ik gehoord! (Gelukkig heb ik dit blog en jullie ondersteuning nog!!! Waarvoor hartelijk dank )

Nu stoppen? Neen, hoor: ik ga nog rustig verder, tot mijn BMI 25 of lager is. Het is niet omdat al mijn leeftijdsgenoten (op het feestje) een hangbuik hebben, dat ik er ook zo bij moet lopen.

De wereld zit echt vreemd in mekaar: wie te vet is, is een olijke dikkerd; maar wie bewust en met de nodige moeite vermagert, is blijkbaar ziek.

Met het oog op het groot familiefeest komende zaterdag (dat wordt weer smikkelen en smullen, hélp) ben ik vandaag nieuwe kleren wezen kopen. Mijn jeansbroeken kocht ik de laatste 8 - 9 jaar steevast bij dezelfde keten: altijd hetzelfde model en dezelfde maat. Ik heb namelijk een hekel aan passen. Misschien heeft dat met de spiegels te maken die er in de pashokjes hangen en die me altijd keihard confronteren met mijn buitenissige proporties.

Aangezien mijn huidig maatje 58 al een poos als een overgrote denim zak past, kon ik niet anders dan (voor het eerst in jaren) een pashok te betreden. Ik was naar mijn 'vaste' kledingzaak getrokken, koos er op goed geluk een maatje 54 uit en begaf mij hokwaarts.

Jeetje. Ik zou zelfs durven zeggen: jéétje ! Zelfs die 54 -toch twéé confectiematen kleiner- zat nog (veel) te ruim!

Dus terug de winkel in en -met enig 'lef'- zowaar een 50 en een -je weet maar nooit- maatje 48 gekozen. Ja, hallo, zeg: die 50 was ook nog te groot! De 48 paste gelukkig wél. Hé, hé. Dàt doet deugd: niet 1, niet 2, neen, gewoon 5 confectiematen kleiner geworden!!! Yeehaa !

Van de weerga meteen nog een tweede broek gepast en gekocht. En gelijk nog een mooi bijpassend hemd erbij, dat nu een keertje niet XXXXL, maar 'gewoon' XXL is. Ja, ja: Bassie, de slanke-den-in-wording steekt weer helemaal in 't nieuw